هنگام استفاده از کالری سنج ، تنظیم دما مرحله اصلی برای اطمینان از اندازه گیری دقیق است. با نمونه های مختلف و الزامات تشخیص متفاوت ، الزامات تنظیم دما به طور قابل توجهی متفاوت است. تنها با تسلط بر استانداردهای تنظیم مناسب می توانیم از قابلیت اطمینان نتایج تجربی اطمینان حاصل کنیم.

تنظیم دمای پایه برای نمونه های معمولی: برای نمونه های سوخت جامد مانند زغال سنگ و کک ، دمای سیلندر بیرونی کالری سنج در 20-25 درجه سانتی گراد پایدار توصیه می شود و دمای سیلندر داخلی باید 1-2 باشد. درجه سانتی گراد کمتر از سیلندر بیرونی. این اختلاف دما می تواند انتقال حرارت صاف را تضمین کند و از خطاهای اندازه گیری به دلیل اختلاف دمای بیش از حد جلوگیری کند. اگر نمونه سوخت مایع باشد ، دمای سیلندر بیرونی را می توان در 22-26 درجه سانتی گراد حفظ کرد. دمای سیلندر داخلی با توجه به مقدار حرارتی نمونه به خوبی تنظیم می شود تا اطمینان حاصل شود که گرما پس از احتراق به طور کامل آزاد می شود و داده ها پایدار هستند.

تنظیم هدفمند نمونه های ویژه: برای نمونه های کم کالری مانند برخی از سوخت های زیست توده ، لازم است دمای سیلندر بیرونی به طور مناسب به 25-28 درجه سانتی گراد افزایش یابد و در عین حال اختلاف دمای بین سیلندر داخلی کنترل شود. و سیلندر بیرونی در 0.5-1 درجه سانتیگراد برای جلوگیری از اتلاف حرارت از تأثیر سریع بر دقت تشخیص ؛ برای نمونه های مقدار موضوع داغ ، دمای سیلندر بیرونی را می توان در 20-23 درجه سانتیگراد حفظ کرد و دمای سیلندر داخلی کمی کمتر از سیلندر بیرونی است تا از بارگذاری بیش از حد دستگاه به دلیل انتشار گرمای بیش از حد جلوگیری شود و اطمینان حاصل شود. عملکرد پایدار تجهیزات

اقدامات احتیاطی کلیدی در فرآیند تنظیم: قبل از تنظیم دما هر بار ، اجازه دهید کالری سنج به مدت 30 دقیقه پیش گرم شود و سپس پارامترها را پس از اجرای پایدار دستگاه تنظیم کنید. پس از تنظیم ، یک آزمایش خالی باید انجام شود تا بررسی شود که آیا تنظیم دما معقول است یا خیر. اگر نتایج آزمایش خالی به شدت منحرف شود ، پارامترهای دما باید دوباره تنظیم شوند. علاوه بر این ، پارامترهای مدل های مختلف کالری سنج کمی متفاوت است. قبل از تنظیم حتما به دفترچه راهنمای تجهیزات مراجعه کرده و در ترکیب با مشخصات نمونه به طور دقیق تنظیم کنید تا کالری سنج بتواند بهترین اثر تشخیص را داشته باشد.